ΠΡΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΤΕΡΑ: ΤΟ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΤΕΡΟΖΥΓΙΑΣ

«…ΜΗ ΓΙΝΕΣΘΕ ΕΤΕΡΟΖΥΓΟΥΝΤΕΣ ΑΠΙΣΤΟΙΣ»

ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΝΝΑ ΤΟΥ ΠΟΡΦΥΡΗ

Πάνε τώρα δυο και πλέον έτη, αφ’ ότου διαχώρισα τη θέση μου από μεγάλη κοινότητα  της τοπικής εκκλησίας της πατρίδος μου. Άκουσα τα “εξ αμάξης” κυρίως από γυναίκες που συμπορεύονται με την μεγάλη αυτή κοινότητα, που και εγώ στο παρελθόν μετά μεγάλου ζήλου και αυταπαρνήσεως υποστήριξα με κίνδυνο και ιδρώτα και θυσίες. Οφείλω να ξεκαθαρίσω τη στάση μου χωρίς φόβο και πάθος. Όχι γιατί κακολογήθηκα, αλλά γιατί η σιωπή και η δογματική θολούρα είναι συνενοχή. Οι αναγνώστες μου και νουν έχουν και κρίσιν και μπορούν να έχουν άποψη και ορθή κρίση.

Ο λόγος της παραπάνω απομάκρυνσής μου, έχει να κάνει με ένα θανάσιμο αμάρτημα, που διαπίστωσα ότι συντελείται και αυτό είναι η ετεροζυγία ορθοδοξίας, μωαμεθανισμού, αιρετικών και  λοιπών κλάδων πίστεως. Εννοώ φυσικά για τα λογής - λογής συνέδρια  θεολογικά, ιατρικοθεολογικά, θεολογοεπιστημονικά και με οποιονδήποτε μανδύα αυτά τελέστηκαν μεταξύ ορθοδόξων, μουσουλμάνων, καθολικών σε χώρους ιερούς και μοναστικούς.

 

Ετεροζυγία λέγεται η σύζευξη εις τον ίδιον και τον αυτόν ζυγόν διαφόρων ζώων π.χ. μόσχου και όνου. Ετεροζυγία είναι εν ολίγοις οι γαμήλιες συμπράξεις, οι μυστηριακές συμπράξεις, οι ετερόδοξοι γάμοι και γεννήσεις και κάθε «άροση που θα γεννήσει πνευματικά και υλικά γεννήματα» Ενθυμείται κανείς τι μας διδάσκει ο θείος νόμος;  

«…ουκ άροτριάσης έν μόσχω καί όνω έπί το αυτό». Όμοίως, ή 'Αγ. Γραφή καί οί Ί. Κανόνες απαγορεύουν ως άθέμιτον τήν έτεροζυγίαν των πιστών μετά των αλλοθρήσκων καί αιρετικών.

Μέγα παράδειγμα κακοδόξου έτεροζυγίας έχομεν στις Πράξεις του Αποστόλου Παύλου όταν επισκέφθηκε την πόλη των Φιλίππων της Μακεδονίας και το συμβάν με την παιδίσκη, την νεαρή που είχε μέσα της πνεύμα Πύθωνας, δηλαδή τον διάβολον. Έτρεχε λοιπόν πίσω από τον Απόστολο Παύλο και της ακολουθίας του και φώναζε: «Ούτοι οί άνθρωποι δούλοι του Θεού του Υψίστου είσίν, οίτινες καταγγέλουσιν ύμίν όδόν σωτηρίας. Τούτο δέ έποίει έπί πολλάς ημέρας».

Το δαιμόνιο  της νεαράς φυσικά μαρτυρούσε την αλήθεια, και ήθελε τρόπον τινά να συνεργασθεί μετά του Αποστόλου Παύλου δήθεν εις τό κήρυγμα του Ευαγγελίου άλλ' ό Παύλος οργίζεται κατ' αυτού και εκδιώκει εκ της παιδίσκης, διά νά μην ετεροζυγήσει μετά τού δαιμονίου συνεργαζόμένος καί είπε:

«...Παραγγέλλω σοι έν τω ονόματι Ιησού Χριστού έξελθείν απ' αυτής. Καί έξήλθεν αυτή τη ώρα».

Καθώς λοιπόν ό Παύλος απέκρουσε τήν συνεργασίαν του Δαιμονίου εις το κήρυγμα του Ευαγγελίου, καί δέν έγένετο ένοχος της θεοστυγούς (θεομισήτου) έτεροζυγίας, έτσι καί οί όρθοδόξως πιστεύοντες πιστοί, οφείλουν, πάντοτε ν' αποφεύγουν τήν μετά τών αλλοθρήσκων καί αιρετικών συνένωσιν καί συνεργασίαν. «Τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνη καί ανομία;»

'Όπως αντίκειται εις τήν δικαιοσύνη τού Θεού ή ανομία, έτσι αντίκειται καί εις τήν πίστιν ή απιστία, καί εις τον Όρθόδοξον αντίκειται ό αιρετικός! Τά δέ φύσει εναντία διαμάχονται πάντοτε, καί ουδέποτε συζεύγνυνται έπί τό αυτό. «Τίς δέ κοινωνία φωτί προς σκότος;»

'Όπως δέν κοινωνεί το φως μετά τού σκότους ένεκα της έναντιότητας της έκατέρου φύσεως, έτσι καί οί Ορθόδοξοι δεν δύνανται να έλθουν εις έκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά τών έσκοτισμένων Λατινοφρόνων Οικουμενιστών και ετεροδόξων εις ό,τι άφορα είς τό έργον της Πίστεως καί της σωτηρίας. 'Όπως ό Χριστός δέν συμφωνεί ούδέποτε μετά τού Διαβόλου, έτσι καί οί ύπό τόν Χριστόν Όρθόδοξοί πιστοί δέν δύνανται νά συμφωνήσουν μετά τών διατελούντων ύπό τόν Διάβολον διαφόρων αιρετικών.

Διό «εξέλθετε έκ μέσου αυτών καί άφορίσθητε» λέγει Κύριος, «καί ακαθάρτου μή άπτεσθε...».

Οι λόγοι ούτοι τού Κυρίου σαφώς άπαγορεύουν τήν έτεροζυγίαν, καί ό Ορθόδοξος λαός τού Θεού εξέρχεται εκ μέσου παντός μη Όρθοδόξου, καί αποφεύγει όση δύναμις κάθε επαφή μετά των αιρετικών. Μόνον διά τού τοιούτου αποχωρισμού ενώνουμε την ψυχή μας μετά τού Θεού καί υίοθετούμεθα, δηλαδή γινόμαστε παιδιά του!

Η αδράνεια και κάθε πράξη που αναστέλλει την εφαρμογή τών Ιερών Κανόνων, και την θείαν προτροπήν περί μή έτεροζυγίας μετά τών άλλοθρήσκων και αιρετικών θεωρείται ως συμμετοχή εις τήν προδοσίαν της Πίστεως και οδηγείται εκτος τιμής και Ορθοδόξου καθήκοντος.

Ασπαζόμενος όλους σας αγαπητοί αδελφοί και πατέρες, προσευχόμενος όπως ορθοτομείτε τον λόγον της Αυτού Αληθείας, μήπως όταν αλωνίζουν στο περιβόλι της Παναγίας, οι μουσουλμάνοι συνεδριάζοντες μετα των επί Γης Αγγελικών Ταγμάτων προς … δόξαν Θεού, τελείται και συντελείται το αμάρτημα της ΕΤΕΡΟΖΥΓΙΑΣ;

ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ! Η αν ετελέστη εν υπνώσει … αποταξάτω τον σατανάν… έκαστος εξ ημών….

ΤΟ ΚΑΤΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΣΠΙΤΙ

Οι οκτώ μακαρισμοί του σπιτιού

Ένας εφημέριος ενός χωριού συνιστούσε στους πιστούς να λένε τους οκτώ αυτούς μακαρισμούς που συνέταξε ο ίδιος.

1. Μακάριο το σπίτι εκείνο όπου προσεύχονται, εκεί είναι η κατοικία του Κυρίου.

2. Μακάριο το σπίτι που δεν το αφήνουν για να συχνάσουν σε διεφθαρμένα ή επικίνδυνα κέντρα, εκεί μέσα θα βασιλεύει η χαρά.

3. Μακάριο το σπίτι όπου δεν εισέρχεται ούτε η βλασφημία, ούτε τα κακά αναγνώσματα, ούτε η ακράτεια, γιατί θα πληρωθεί από ευλογίες και από ειρήνη.

4. Μακάριο το σπίτι όπου ο ένας ανέχεται και εύκολα συγχωρεί τον άλλο, γιατί εκεί θα βασιλεύει η γλυκειά πνευματική γαλήνη.

5. Μακάριο το σπίτι που έχει στην πιο καλή γωνιά του την εικόνα του Χριστού και της Αγίας του Μητέρας, της Παναγίας, γιατί από αυτές ο καθένας θα αντλεί τη δύναμη για τον αγώνα της ζωής.

6. Μακάριο το σπίτι όπου καλούν εγκαίρως τον ιερέα πλησίον των ασθενών γιατί ο θάνατος θα είναι ευλογημένος.

7. Μακάριο το σπίτι όπου η κατήχησις, η ιερά Ιστορία και η ζωή των αγίων αναγινώσκονται, μελετώνται από κοινού, γιατί η πίστις θα παραμένει μέσα σ’ αυτό ζωηρή και πάντα φωτεινή.

8. Μακάριο το σπίτι, όπου τα παιδιά ακούουν και σέβονται τους γονείς και όπου βλέπουν σ’ αυτούς το παράδειγμα όλων των αρετών, γιατί θα είναι ο προθάλαμος του ουρανού.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ - ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΓΡΗΓΟΡΑ … ΔΙΔΑΣΚΕΙ!

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ

[ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΟΥ

Mário Raul de Morais Andrade ]

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΓΙΑΝΝΗ ΠΟΡΦΥΡΗ

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα... Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την  ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑΝΤΕ:

Ο Mário Raul de Morais Andrade (9 Οκτώβρη 1893 - 25 Φεβ. 1945) ήταν ένας βραζιλιάνος ποιητής, μυθιστοριογράφος, μουσικολόγος, ιστορικός & κριτικός τέχνης και φωτογράφος. Ένας από τους ιδρυτές του Βραζιλιάνικου μοντερνισμού, δηλαδή δημιούργησε μια σύγχρονη Βραζιλιάνικη ποίηση με τη δημοσίευση του Pauliceia Desvairada το 1922. Είχε μια τεράστια επιρροή στη σύγχρονη βραζιλιάνικη λογοτεχνία και ως μελετητής και δοκιμιογράφος, ήταν πρωτοπόρος του τομέα της εθνομουσικολογίκής-επιρροής. Η φήμη του και το είδος εξαπλώθηκε γρήγορα και έφτασε πολύ πέρα ​​από τη Βραζιλία.

 

ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ Ο ΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Εμείς οι Ελληνες έχουμε ένα μεγάλο ελάττωμα. Ενώ εύκολα θαυμάζουμε και χειροκροτούμε, δύσκολα θυμούμαστε και τιμάμε! 

Σήμερα μάς δίδεται η ευκαιρία  να τιμήσουμε έναν σπουδαίο γνήσιο Ελληνα κυβερνήτη, τον Κερκυραίο Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος έδρεψε δάφνες ως Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας στις αρχές του 19^ου αιώνος και έβαλε τα θεμέλια της ελεύθερης Ελλάδας ως πρώτος Κυβερνήτης.

Ο Καποδίστριας με τον ασκητικό και λιτό τρόπο της ζωής του και με τη γενναιοδωρία του αποτελεί άριστο πρότυπο πολιτικού και κυβερνήτη. Στην Ελλάδα  σήμερα ακούμε και διαβάζουμε πολλά και δυσάρεστα για μίζες και διαφθορά. Καλό είναι να ξαναδιαβάσουμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, τη βιογραφία του Ιωάννη Καποδίστρια.

Ο τίμιος Κυβερνήτης εργαζόταν από τις 7 το πρωί μέχρι τις 4 τα ξημερώματα. Όπως γράφει ο Μακρυγιάννης ο Κυβερνήτης έτρωγε ελάχιστα. Με μία κότα περνούσε τέσσερις ημέρες, για να δείξει τη συμπαράστασή του στον πεινασμένο λαό που μόλις είχε βγει από το καμίνι του Εθνεγερσίας. Ο Καποδίστριας δεν δεχόταν να πάρει μισθό, αν και εδικαιούτο. Τον χάριζε στο Δημόσιο Ταμείο. Επιπλέον είχε υποθηκεύσει όλη την οικογενειακή του περιουσία στην Κέρκυρα και με το δάνειο που έλαβε αγόρασε τρόφιμα από την Ιταλία για να θρέψει τις χήρες και τα ορφανά του πολέμου.

Σε μία περιοδεία του στην Κορινθία προηγείτο ο δημόσιος κλητήρας- ντελάλης ονόματι Καρδαράς, ντυμένος μεγαλοπρεπώς, και ακολουθούσε ο Κυβερνήτης ντυμένος πολύ απλοϊκά. Ο κόσμος νόμιζε ότι ο Καρδαράς είναι ο Κυβερνήτης και τον χαιρετούσε με ενθουσιασμό. Τότε ο Θ. Κολοκοτρώνης συνέστησε στον Καποδίστρια να φορέσει κάποιο επισημότερο ένδυμα για να τον αναγνωρίζει ο λαός. Παρά ταύτα ο Καποδίστριας συνήθιζε να αποφεύγει τα πολυτελή ενδύματα.

Ο ασκητικός Κυβερνήτης, όταν εργάσθηκε στη Ρωσία, στην Ελβετία και γενικά στους διαδρόμους της διεθνούς διπλωματίας, μίλησε πρώτος από όλους για την ιδέα μιας Ενωμένης Ευρώπης ώστε να σταματήσουν οι συνεχείς πόλεμοι. Παραλλήλως ενδιαφέρθηκε εντόνως για τη διατήρηση της εθνικής μας ταυτότητας και για την ελληνορθόδοξη παιδεία των Ελληνοπαίδων. Με δικά του χρήματα αγόραζε βιβλία Αρχαίων συγγραφέων και τα έστελνε σε ελληνικά σχολεία της Ελλάδος και της Ομογένειας.

Η Ελλάδα σήμερα έχει μεγάλη ανάγκη από έναν Καποδίστρια.

ΠΗΓΗ: ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 19.01.2014

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΡΑΣ - ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: 

ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΡΕΣ 

«Αποσπασμα απο το βιβλιο Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Πολλές αρρώστιες που δεν βρίσκουν οι γιατροί από τι είναι, μπορεί να είναι από κατάρα. Τι να βρουν οι γιατροί, την κατάρα;

Μια φορά μου έφεραν στο Καλύβι έναν παράλυτο. Ολόκληρος άνδρας, δεν μπορούσε να καθήση. Το κορμί του ήταν τεντωμένο σαν ξύλο.

Τον κουβαλούσε ένας στην πλάτη και ένας άλλος τον κρατούσε από πίσω. Του έβαλα δυο κούτσουρα και ακουμπούσε λίγο ο καημένος. Μου λένε αυτοί που τον συνόδευαν:

«Από δεκαπέντε χρονών παιδί είναι σ’ αυτήν την κατάσταση και έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε».

«Μα πώς στα καλά καθούμενα να το πάθη αυτό; είπα. Δεν μπορεί∙ κάτι συμβαίνει». Έψαξα από ‘δω-από ‘κει και βρήκα ότι κάποιος τον είχε καταρασθή. Τι είχε συμβή;

Κάποτε πήγαινε με το αστικό στην σχολή του και καθόταν σε μια θέση τεντωμένος. Σε κάποια στάση μπήκε ένας ηλικιωμένος παπάς και ένα γεροντάκι και στάθηκαν όρθιοι δίπλα του. Τότε του είπε ένας:

«Σήκω, να καθήσουν οι μεγάλοι». Αυτός τεντώθηκε ακόμη περισσότερο στο κάθισμα, χωρίς να δώση σημασία. Οπότε το γεροντάκι που στεκόταν όρθιο του λέει:

«Τεντωμένος να μείνης και ποτέ να μην μπορής να καθήσης».

Και η κατάρα έπιασε. Βλέπεις, είχε αναίδεια ο νέος. Σου λέει:
«Γιατί να σηκωθώ, αφού την πλήρωσα την θέση;»

Ναι, αλλά και ο άλλος πλήρωσε και είναι ηλικιωμένος, σεβάσμιος, και στέκεται όρθιος και εσύ είσαι μικρό παιδί, δεκαπέντε χρονών, και κάθεσαι.
«Από αυτό είναι, του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης για να γίνης καλά∙ χρειάζεται μετάνοια».

Ο καημένος, μόλις το κατάλαβε λίγο και το αναγνώρισε, αμέσως τακτοποιήθηκε.

Πόσα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι από κατάρα, από αγανάκτηση. Και όταν εξοντώνωνται ολόκληρες οικογένειες ή πεθαίνουν πολλά άτομα από μία οικογένεια, να ξέρετε, είναι ή από αδικία ή από μάγια ή από κατάρα.

Ένας πατέρας είχε ένα παιδί που όλο γύριζε. Μια φορά του λέει αγανακτισμένος:
«Να έλθης μια και καλή». Το παιδί εκείνο το βράδυ, καθώς ερχόταν στο σπίτι, ακριβώς έξω από την πόρτα, το χτύπησε ένα αυτοκίνητο και έμεινε στον τόπο. Τον πήραν οι φίλοι του σκοτωμένο και τον πήγαν μέσα στο σπίτι του. 

 Ήρθε μετά ο πατέρας στο Καλύβι και έκλαιγε. «Το παιδί μου σκοτώθηκε έξω από την πόρτα του σπιτιού μου», έλεγε. Από ‘δω-από ΄κει, μετά μου λέει:

«Του είχα πει και μια κουβέντα». «Τι του είπες;», του λέω. «Αγανάκτησα που ξενυχτούσε και του είπα: “Να έρθης μια και καλή!”

Μήπως ήταν απ’ αυτό»; «Εμ, από τι ήταν; Του λέω. Κοίταξε να μετανοήσης, να εξομολογηθής». «Αυτήν την φορά να έρθης μια και καλή», του είπε, και το παιδί το έφεραν νεκρό. Άντε μετά να χτυπιέται ο πατέρας, να κλαίη…